To tylko wilki.
Szybko! Skończmy z tym.
Ratuj!
Łap!
W nogi!
Musimy to skończyć. Pomóż mi.
A jak ktoś to odkopie?
Niech Bóg ma go w swej pieczy.
BRANTFORD-1 MILA
ROK1969 BRANTFORD, NEW HAMPSHIRE
Cześć, Alan!
Droga wolna.
Dzięki, Bill.
GENERAŁ AUGUS PARRISH
Za nim!
Dopadnę cię!
Gdzie tak pędzisz?
Jedzie do fabryki!
FABRYKA OBUWIA PARRISHA
Jazda!
Leć do taty!
Zaczekamy!
- Cześć, Carl. - Czołem, Alan.
Coś ci pokażę. Rok pracowałem nad tym, a dzisiaj pokażę to
twojemu tacie. Trzymaj!
I jak?
Fajne?
Co to jest?
Przyszłość!
Takie buty
będzie nosił każdy Amerykanin.
Rewelacja!
Co się stało?
Nic.
Ty tutaj?
Fabryka to nie plac zabaw.
Odwieziesz mnie?
Czyżby Billy znowu ci dokuczał?
Musisz się z nim zmierzyć.
Musisz pokonać strach.
Biegnij.
- Nie wolno mu się tu bawić. - Przepraszam.
- Co chciałeś mi pokazać? - Chwileczkę.
Co jest?
Kto to zrobił?
Ja.
Nawet Parrish nie będzie mi podrywał dziewczyny.
Przyjaźnimy się.
Już nie.
Brać go!
Mamy jego rower!
Świnie!
Super!
Alan?
Znowu cię pobili?
Ciężka praca, samozaparcie, optymizm.
Oto duch, jaki panuje w Brantford od wieków.
Choć klimat jest ostry,
a gleba jałowa, odnieśliśmy...
Sukces.
- Umiałem na pamięć. - Przypomnisz sobie.
Sam, porozmawiajmy z Alanem.
Właśnie wychodzimy.
Tata już wie,
że Billy nie był sam.
Synu, nie kazałbym ci... Jestem z ciebie dumny.
Stanąłeś sam przeciw wszystkim.
Skoro zachowałeś się jak mężczyzna, czas cię posłać do szkoły w Cliffside.
Gratuluję.
Nie chcecie, bym z wami mieszkał?
I tak miałeś tam jechać.
To nasza tradycja, od XVIII wieku.
Wujek Skylan też się tam uczył.
- Parrish Hall? - To jest internat.
Dokuczają mi, bo jestem Parrishem.
A budynek nazwano moim nazwiskiem.
Nazwiskiem mojego ojca.
- Sam tam zamieszkaj. - Mieszkałem.
Tej szkole zawdzięczam swoją pozycję.
Może ja nie chcę być Parrishem?
Nie będziesz, zachowując się niewłaściwie.
Przynieś płaszcz!
Więc nie dorosłem do Cliffside!
Pojedziesz tam w niedzielę!
Dobrze! Już nigdy się do ciebie nie odezwę!
Sam.
Nie.
- O co chodzi? - O nic.
Po co przyszłaś?
Oddać rower.
Właśnie wybierałem się do Billy'ego.
Mówiłam, by przestał ci dokuczać.
Zbędna fatyga. Pogadamy innym razem.
Co to?
Też słyszałaś?
Pewnie.
Chodź!
Znalazłem w fabryce dziwną grę.
"Jumanji".
"Graj, jeśli cię nudzi życie wśród szarych ludzi.
Rzucasz kośćmi.
Para - kolejny ruch. Pierwszy na mecie wygrywa".
Zagramy?
Wyrosłam z takich rzeczy.
Sara!
Pewnie namagnesowane.
Patrz.
"Latają nocą, lepiej się skryj.
Przed ich skrzydłami ze strachu drżyj".
Co to?
Nie wiem.
Odłóż ją!
Gra myśli, że rzuciłem.
Jak to "gra myśli"?
"W dżungli życie twe,
póki ktoś wyrzuci 8 lub 5".
"W dżungli życie twe..." Co to znaczy?
26 LAT PÓŹNIEJ
- W mieście brakuje pensjonatu. - Trudno przepuścić taką okazję.
Ileż przestrzeni!
Judy ,Peter!
Tu będzie recepcja.
A tutaj bar.
Uroczy pomysł.
Dzieci się ucieszą.
To dzieci mojego brata.
Osierocone zeszłej zimy.
To dopiero coś!
O tak.
Dość miejsca do zabawy?
Od śmierci rodziców nie odezwał się słowem.
Przykro mi. To okropne.
Ledwo ich znaliśmy. Ciągle wyjeżdżali.
Na narty w Alpy, do kasyna w Monte Carlo,
na safari do Czarnej Afryki.
Nie wiedzieliśmy nawet, czy nas kochają...
Ale kiedy jacht szedł na dno, napisali do nas piękny list,
który znaleziono w butelce po szampanie.
Przepraszam.
Zginęli w wypadku w Kanadzie.
- Dostanę dokumenty? - Dostarczę jutro.
Trzeba wezwać ślusarza.
Pozbieraj zabawki.
Peter, zanieś walizkę na strych!
Zapraszam na lody!
I whisky.
Co się stało?
Nocuję w motelu.
Daj spokój!
Nie widzę tu nietoperzy.
Tak wygląda.
Afrykański.
Widziano je w latach 60.
Ale w Nowej Anglii nie latają.
- On go widział. - Cokolwiek to było, już zniknęło.
To nie nietoperzy bałbym się w tym domu.
A czego?
Bałbym się mieszkać w domu,
w którym kogoś zamordowano.
- Zamordowano? - Małego Alana Parrisha.
Jego ojciec mógł ukryć ciało w tysiącu miejscach.
Zwłaszcza, jeśli je porąbał na kawałki.
Dzieci!
Dziś pierwszy dzień szkoły!
Ani śladu nietoperzy.
Słyszeliście? Nie ma się czego bać.
Po pierwszym dniu wzywa mnie dyrektor? Co mam robić?
Lepiej jedźmy
i zmieńmy temat.
Dom był tani,
bo 26 lat temu mieszkał tu
mały Alan Parrish, który pewnego dnia zniknął.
Rodzice go poćwiartowali i zamurowali.
Dość tych bajek! Masz areszt domowy.
W tym głupim mieście i tak nie ma co robić.
Dodam jeszcze, że to nie była bajka.
Słyszałeś?
Tęsknisz za mamą i tatą?
Nie.
Kłamczucha.
Uważaj, bo cię poślą do psychiatry.
Ciebie też, jeśli będziesz milczał.
Jeśli coś mnie zatrzyma, zadzwonię.
Zaraz przyjedzie autobus.
Macie klucze?
Słyszycie mnie?
Halo?
Co?
Lepiej zaczekam.
Czy rodzice wsadzali was do autobusu?
Nie.
Może was podrzucić?
Nie trzeba. Autobus zaraz przyjedzie.
Dobrze. Tylko bądźcie dziś grzeczni.
Słyszałeś!
Co?
Skąd to dochodzi?
Rozłóżmy ją!
Są przyklejone.
"Graj, jeśli cię nudzi życie wśród szarych ludzi.
Rzucasz kośćmi.
Para - kolejny ruch. Pierwszy na mecie wygrywa".
Pewnie mikroprocesor.
Ty pierwsza.
6.
"Drobne ukąszenie to drapanie i swędzenie".
Nie rzucaj!
"Misja nie będzie łatwa,
tłum małp ci ją pogmatwa".
Co to?
Te małpy wyszły z gry. Komary też.
Tego nie zauważyłam.
"Strzeż się, podróżniku..."
"Nie zaczynaj, jeśli nie chcesz skończyć. Skutki gry znikną,
gdy zwycięzca zawoła: "Jumanji".
- Małpy uciekły. - Świetnie.
Odłożę ją.
Zaczekaj! Dokończymy grę i wszystko zniknie.
Ciocia się wścieknie. Dalej, to proste.
Miałeś parę, więc rzucasz jeszcze raz. No rzucaj.
5.
"Ma ostre kły
i chętnie cię zje. Radzę uciekaj,
bo będzie źle".
Nie podoba mi się to.
Kto tu jest.
Jego nie ma. To halucynacja.
Uciekaj!
Wróciłem...
Kto wyrzucił 5 lub 8?
On.
Dziękuję, dziękuję, dziękuję!
Przepraszam, że cię przestraszyłem.
Przepraszam.
Wróciłem! Mamo! Tato!
Jestem w domu!
Wróciłem!
To ja! To ja, Alan, mamo i tato!
Jestem w domu! Wróciłem!
Jesteś moją siostrą?
Nie. Jestem Judy, a to Peter.
Gdzie mama? Tata w fabryce?
Czy ty jesteś Alan Parrish?
Tak. A wy to kto?
Mieszkamy tu.
Gdzie moi rodzice?
Nie wiemy.
Dom od lat stał pusty.
Wszyscy myśleli, że umarłeś.
Przepraszam!
- Powtórz. - Rude, z długim ogonem.
Zejdź z mojego wozu! Jazda na chodnik!
- Który to rok? - Był nowiutki.
Nie. Jaki jest teraz rok?
1995, pamiętasz?
Masz dokumenty?
Może zostały w stroju Tarzana?
- 26 lat! - Mieszkasz tu?
- Mieszkałem! Byłem w Jumanji. - W Indonezji!
W wojsku.
Carl Bentley?
To krewny?
Nasz wuj.
- Dziwaczny strój. - To wegetarianin.
Wynocha!
Małpy! Małpy.
Ma wszystko w porządku?
Kilka miesięcy temu upadł na głowę.
Zostań!
Hej! Stać!
Zaczekaj!
Muszę znaleźć rodziców!
GENERAŁ AUGUS PARRISH
Zaczekaj!
Tu była fabryka taty.
Robił najlepsze buty
w Nowej Anglii.
Przepraszam.
Leżeć.
Co się stało z fabryką?
Splajtowała. Jak wszystko w tym mieście.
Jest zimno. Chcesz kawy?
Jak do tego doszło?
Sam zrezygnował ze wszystkiego, by odnaleźć syna.
Czas, pieniądze.
Wszystkiego.
Przestał przychodzić do pracy.
Nie zależało mu już.
Chyba nikt nie kochał syna tak jak Sam.
Weź.
Zamarzniesz.
Dziękuję. Parrishowie wciąż tu są?
Odwiedzam ich.
Są na ulicy Adamsa.
Nasi rodzice też umarli.
Pojechali z misją pokojową...
Tata pracował w reklamie.
Smutno wam bez nich?
Mnie też.
Znów gdzieś ucieka.
Zaczekaj. Musimy skończyć grę.
- Ja nie muszę. - A jak wyskoczy coś strasznego?
- Co z lwem w łóżku cioci? - Wyglądam na tresera?
- Ona niedługo wróci. - Nie jest uczulona na koty?
Larry, nosze, szybko!
- To nasza wina? - Nie, kolejne ukąszenie.
- Tak, jeszcze jedno. - Już 15! Co się dzieje?
Ostrożnie.
To pani Thomas.
- Ta od nieruchomości. - Cicho! Słyszycie?
Co?
Do auta!
Pomyślcie.
Co wyszło z gry?
Lew, małpy i...
To!
Spokojnie, to tylko owad.
Tutaj...
jest bezpiecznie.
Nie podnośmy się, to nas nie dosięgnie.
Spokojnie.
To szkło.
Jesteśmy bezpieczni.
Umiecie jeździć?
Nie? Nie szkodzi.
Tata pozwalał mi jeździć po podjeździe.
Raz pozwolił. To nie filozofia.
Jazda!
Zaraz...
Dach!
Bułka z masłem.
Zabierzcie to ode mnie!
Kiedy pomożesz nam grać? Niedługo wróci ciocia!
I dobrze! Niech wie, że to nie jej dom!
Po śmierci rodziców należy do mnie.
O dzięki.
Koniec z liśćmi bananowca.
Czy przez małpy zmieni się ekosystem?
Co to?
- Golisz się szkłem? - A ty byłaś w wiejskim domu mody.
Nigdy się nie goliłem.
- Może my zagramy, a ty popatrzysz. - Już się napatrzyłem.
Więc co masz zamiar robić?
Wrócę do punktu wyjścia. Ciekawe, kto uczy w VI klasie.
On nam nie pomoże. Boi się.
Co powiedziałeś?
Boisz się. Ale to nic złego.
Zagrajmy.
Nie wiecie, czym to grozi.
Poradzimy sobie sami.
Nie sądzę.
Przeraziły was małpy, komary i lwy?
To dopiero początek.
Oglądałem rzeczy, jakie się widuje w koszmarach. Niewyobrażalne...
Niewidzialne...
Odgłosy prześladujące cię w nocy.
Słyszysz wrzask, a potem mlaskanie.
Modlisz się, by nie być deserem.
Strach? Nie wiecie, co to słowo znaczy.
Beze mnie nie przeżyjecie 5 minut.
Więc pomożesz nam?
Popatrzę.
Nie boję się.
Sprytnie to wymyśliłeś.
Gra na ambicji. Tata ciągle to stosował.
Gotów?
- Jesteś gotów? - W tej grze to niemożliwe.
Powtórzę.
Nie działa.
Nie twoja kolej.
Rzucam pierwsza, Peter dwa razy, teraz znów ja.
Popatrz.
Te dwa pionki są wasze. A tamte?
Ten był mój.
To gra, którą zacząłem w 69 roku, więc będę musiał zagrać.
- To nie moja kolej. - A czyja?
Sary Whittle.
Tutaj mieszkała.
Ciarki mnie przechodzą.
Bawiliśmy się na tym ganku.
WRÓŻKA SERENA
Pewnie wyszła za Billy'ego.
- Może wie, gdzie jest Sara. - Jasne, przecież to wróżka.
Ganek wydawał się większy...
Może nam pani pomóc?
- Jesteście umówieni? - Szukamy kogoś.
- Wróżka dziś nie przyjmuje. - Może pani coś wie?
- O co chodzi? - Szukamy kogoś, kto tu mieszkał.
Mieszkam tu od urodzenia.
Więc zna pani Sarę.
Czego od niej chcecie?
Sara?
Nie.
- Zmieniłam imię. - Sara Whittle?
Czego pan chce?
26 lat temu zagrałaś z pewnym chłopcem w grę.
W grę z bębnami.
Skąd pan wie?
To ja byłem tym chłopcem.
Alan...
Zabiłeś ją.
Proszę zostawić wiadomość, pan doktor oddzwoni.
Mówi Sara Whittle. Proszę o kontakt.
Muszę chyba zmienić dawkę leku. To, co sobie uroiłam...
O rany... Przywidział mi się chłopiec, który nie zniknął.
Jestem u niego i popijam lemoniadę.
Ciekawe, jak to pan zinterpretuje.
Zadzwoni.
Boże, nie! Po 2000 godzin terapii zrozumiałam, że to urojenie.
To, co cię spotkało było takie straszne...
Było straszne.
To prawda.
I naprawdę się zdarzyło.
Nie! Twój ojciec porąbał cię na kawałki!
Nie pleć! Mój tata?
On nie umiał mnie przytulić,
a co dopiero porąbać.
26 lat temu zaczęliśmy pewną grę...
A teraz usiądziemy i ją skończymy.
I wiesz co? Teraz twoja kolej.
Nie!
Graj.
Daj kości.
Idę do domu. Nie musisz grać.
Jak mogłeś?
Prawo dżungli.
- Przywykniesz. - Duch...
- Tak sobie ciebie wyobrażałam. - Przeczytaj.
"Wyrośnie tu las,
lepiej brać nogi za pas".
Cudownie.
Powiedz, że tego nie ma!
Niczego nie dotykać.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Są piękne.
Fioletowe mają jadowite kolce.
I unikajcie...
żółtych.
Które to?
Trzymam cię!
Odwagi!
Zaraz wracam!
Wybacz, Angus.
Dożynki!
Jesteś cały?
O Boże!
Mój wóz! Mój biedny wóz...
Czy ktoś widział Carla?
Zapal, błagam.
Tu Carl.
W mieście grasują zwierzęta.
Nic z tego, muszę zajrzeć do domu Parrishów.
Mogłem zostać strażakiem.
Puszczaj!
- To nie koniec gry! - Dla mnie tak!
To nie dżungla!
Tak nie można!
Może mrożonej herbaty?
Błagam, ta gra zniszczyła mi życie.
Tobie zniszczyła?
"W dżungli życie twe,
póki ktoś wyrzuci 8 lub 5".
Byłam dzieckiem.
Ty zniknąłeś, a mnie zaatakowało stado nietoperzy.
Bałam się.
Wybacz, Alan.
Nie uwierzyli. Byłam sama.
Ja też. Przez 26 lat.
Tak jak ja.
My też się boimy, Saro.
Ale to minie, jeśli dokończymy grę.
A jeśli mnie też wciągnie?
Wyratuję cię. Będę grać dalej.
Ja też.
I ja.
- Dalej, Saro. - Prosimy.
Co za dzień.
Będzie dobrze.
Wystarczy spokój.
I śmiało naprzód.
"bać się masz jak mały chłopiec".
Co jest?
Van Pelt.
Ty tchórzu! Chodź tu, bądź mężczyzną!
Pudło!
Idę po ciebie.
Ej, ty!
Rzuć broń!
Nieprawdopodobne!
Jeśli nawet mu ucieknie,
historia się powtórzy.
Tłumiona żądza wyzwala...
negatywną energię. Nieprzypadkowo Alan wylądował w dżungli.
Czyj ruch?
Mój.
Świetnie.
Myśliwy? Mogłeś uprzedzić.
Nie wiedziałem.
Czy dlatego nie chciałeś grać?
Ty też nie chciałeś grać?